De stenen zouden roepen

Textus: Lukas 19: 40

Stel je voor: stenen die juichen, roepen, zingen. Een ongelooflijk, bijna lachwekkend beeld. Maar het is precies wat Jezus zegt wanneer de Farizeeën Hem vragen Zijn discipelen tot stilte te manen: “Als dezen zouden zwijgen, zouden de stenen roepen.” Waarom? Omdat Hij Koning is, en de schepping herkent haar Schepper.

Toen ik klein was, leerde ik een liedje over een lieveheersbeestje: Kicsi kacitabogár. In dat lied vraagt een kind: “Wie heeft jou geschapen?” Het antwoord: “God.” En omdat het lieveheersbeestje God niet kan loven, doet het kind dat in zijn plaats. Een mooi beeld: wij zijn geschapen om de lof ook namens de schepping naar de Schepper te brengen. Toch zegt Jezus iets schokkends: als de mensen zwijgen, zal de schepping het overnemen. Dat roept de vraag op: weet de schepping iets wat wij niet weten?

De schepping kent haar Schepper

De Bijbel spreekt vaker over de schepping als een getuige. In Deuteronomium 30 roept Mozes hemel en aarde op als getuigen van het verbond. Psalm 19 vertelt hoe de hemel Gods eer verkondigt, zonder woorden. In Psalm 114 beweegt de natuur mee met Gods werk: de zee vlucht, de bergen dansen. En in Romeinen 8 lezen we dat de schepping met reikhalzend verlangen uitziet naar de openbaring van Gods kinderen.

De schepping in nood

Maar de schepping weet ook dat iets niet klopt. De wereld zoals we die nu kennen is niet zoals God haar heeft bedoeld. Er is lijden, verval, vergankelijkheid. De natuur is gebroken – en dat gaat verder dan klimaatproblemen, maar tot een dieper, fundamenteel niveau. Alles wat leeft, sterft. Alles wat opgebouwd is, valt uiteen. Alles wat de complexiteit van schepping heeft, wordt simpel. Dit is het principe van entropie. Maar het was niet altijd zo.

Toen God de wereld schiep, was alles “zeer goed”. Er was harmonie tussen God, mens en schepping. Maar die harmonie werd verbroken bij de zondeval. De mens koos ervoor om niet langer te heersen over en te zorgen voor de aarde, maar om haar te overheersen en uit te buiten. Genesis 3 maakt duidelijk: de vloek kwam over de aarde door de keuze van de mens. En sindsdien zucht de schepping, en verkeert in nood.

De schepping in barensnood

Maar Paulus beschrijft deze zuchten en deze nood als weeën en barensnood. Barensnood wijst op geboorte, op nieuw leven dat komt. Dat wil zeggen: het lijden is niet het einde – het is het begin van iets nieuws. En dat nieuwe leven is wat God belooft: een nieuwe hemel, een nieuwe aarde, een nieuw Jeruzalem – een schepping zonder dood, zonder verval, zonder zonde.

De schepping verlangt naar de komst van de Koning. Daarom zegt Jezus: “De stenen zouden roepen.” Ze weten wat er komt. Ze herkennen de Koning op de ezel. En als de mensen zwijgen, zal de schepping zelf roepen. Want de Messias brengt herstel – Hij maakt alles nieuw.

Maar is het niet beschamend dat de schepping het soms beter begrijpt dan wij? Een boom, een ster, een vogel, een steen – zij leven trouw in de orde die God heeft gegeven. Zij zuchten naar vernieuwing. En wij? Wij worden uitgenodigd om mee te doen. Om te sterven aan de zonde, om op te staan in nieuw leven. Zoals Jezus dat heeft voorgedaan – aan het kruis, in het lege graf. Hij is de eersteling van de nieuwe schepping.

De Schepping verkeert in barensnood. Wie wil haar voorbeeld volgen? Om zelf ook te sterven voor de zonde en levendig te worden voor God? Wij hebben vaak genoeg de woorden van de Wet gehoord…wat God van ons verwacht…wat de wet van liefde is… – vaak genoeg om te weten wat zinloosheid is in ons leven. Om te zien wat bijdraagt aan het uit elkaar vallen van de Schepping…entropie…wat bijdraagt aan het lijden…

En wij hebben het toch ook vaak genoeg gehoord…de woorden van onze verlossing: door de dood en opstanding van Hem…die toen Jeruzalem binnenreed op een ezel…een paar dagen later werd gekruisigd, en is opgestaan.

De Schepping herkent haar Schepper. De Schepping verlangt ernaar om vernieuwd te worden. De Schepping looft Hem als de eeuwige Koning. Het wordt tijd dat wij dat ook doen. Amen

Vertaling van een preek van Csongor A. Kelemen, verkondigd te Zwolle in de Lutherse Kerk op 13 april 2025